[youtube_video] Bs2PeQWs7zo [/youtube_video]
Miłość w czasie wojny
to dokument żydowskiej reżyserki Gabrielli Bier opowiadający o parze rozdartej między dwiema religiami i krajami.
Przez cały film Bier śledzi losy Izraelki i Palestyńczyka, którzy podejmują decyzję o ślubie bez wsparcia swoich rodzin. W obliczu uprzedzeń w domu podróżują do Europy, gdzie napotykają nowe wyzwania. Poniżej znajduje się wywiad z Bier na temat tego, jak doszło do nakręcenia tego filmu i czego nauczyła się po drodze.
[youtube_video] Zx8KoTjRr_o [/youtube_video]
TC Jewfolk: Jak wpadłeś na pomysł nakręcenia tego filmu?
Gabriella Bier: To wynikało z wściekłości. To był początek 2 Intifady w 2001 roku. Byłem otoczony przez ludzi lewicy i ludzi z mojego żydowskiego pochodzenia. Obie grupy miały jedną wspólną cechę: całkowicie odrzucały wysiłki podejmowane przez różne grupy pokojowe, których celem było zaprowadzenie pokoju w regionie. Obie grupy mówiły: “Ach, tacy właśnie są Arabowie/Żydzi/Palestyńczycy/Izraelczycy, czego można oczekiwać od takich ludzi?”. To wszystko było bardzo emocjonalne. Wyśmiewali każdy wysiłek w kierunku pojednania. Ta postawa skłoniła mnie do działania. Łatwo jest zrozumieć Innych w spokojniejszych czasach. Jest to naprawdę bardzo trudne w czasie wojny – to wtedy twoje przekonania są testowane.
Czułem, że do tego czasu wszystkie wojny, konflikty, nienawiść i strach nie zmieniły niczego w regionie. Powstało tak wiele filmów o murze, o Zachodnim Brzegu, o konflikcie. Chciałem zrobić coś innego, a to było trudne. Istnieje wiele fantastycznych filmów dokumentalnych nakręconych przez Izraelczyków i Palestyńczyków na temat tego regionu. Ale moim pomysłem było stworzenie historii miłosnej.
Ten pomysł nie wziął się znikąd. Sama żyję w mieszanym małżeństwie, jestem żoną chrześcijanina i chociaż moje doświadczenie nie jest nawet zbliżone do zmagań, przez które przechodzą Jasmin i Osama, czułam, że mam pewien wgląd.
Z filmowego punktu widzenia czułem również, że zakazana miłość, miłość między wrogami jest bardziej ekscytująca niż jakikolwiek inny rodzaj miłości. Jest pełen dramatycznego napięcia, które tak dobrze sprawdza się w filmie.
TCJ: Jaki jest twój osobisty związek z tematem?
GB: Izrael i Palestyna były częścią mojego życia od urodzenia, ponieważ jestem Żydem. Zanim zacząłem tworzyć filmy dokumentalne, przez wiele lat podróżowałem po krajach kontynentu afrykańskiego i pracowałem jako dziennikarz. Przyjaciele moich rodziców zawsze mi powtarzali: “Musisz pisać o Izraelu”, ale przez długi czas czułem, że naprawdę nie chcę się w to angażować, ponieważ było to dla mnie zbyt emocjonalne. Ale wraz z drugą Intifadą poczułem, że nie mam wyboru.
Izrael i Palestyna zawsze były omawiane w mojej rodzinie… więc to bardzo osobista sprawa. I wrażliwy.
TCJ: Jak myślisz, co powoduje, że grupy ludzi się nienawidzą? Albo: Co nas dzieli?
GB: To trudne zadanie. Nie jestem politykiem; jestem filmowcem, więc większość moich spostrzeżeń pochodzi z mojego własnego doświadczenia. Ale jedną rzeczą, którą zauważyłem podczas wielu podróży do Izraela i Palestyny, było to, że rozdzielanie ludzi było doskonałym sposobem na podtrzymywanie nienawiści. Palestyńczycy i Izraelczycy widzą siebie nawzajem tylko wtedy, gdy są w najgorszej sytuacji: Żołnierze w punktach kontrolnych, okrutni Izraelczycy, których głównym zadaniem jest wyodrębnianie podejrzanych osób z przeważnie niewinnego tłumu ludzi. Czy szanse na ciepłe uczucia mogą być jeszcze gorsze?
Kiedy wrogowie faktycznie mają okazję spotkać się ze sobą na poziomie osobistym, coś w tej osobie, jak postrzega drugą osobę, ma szansę ostatecznie zmienić nienawistne uczucia w ciekawość, współczucie.
Ale nie spotykając się, ludzie mogą nadal się bać i nienawidzić. Jednocześnie oczywiście trzeba zrozumieć, skąd bierze się nienawiść w tym konkretnym regionie, wojna i przemoc są bardzo trudne do zniesienia i nie pozwalają na inwazję emocji. Trzeba to zrozumieć.
Nieco trudniejsza do zrozumienia jest nienawiść, z jaką spotkałem się, kręcąc dokument o Danii. Duński nacjonalizm i islamofobia są bardzo silne, bardzo nienawistne i nie mają granic co do tego, co są gotowe wyrazić publicznie, zwłaszcza jeśli chodzi o muzułmanów. To przerażający rozwój wydarzeń, który nie wynika z sytuacji przypominającej wojnę, ale z bardzo świadomego planu Duńskiej Partii Ludowej, aby sprzedać ksenofobiczną politykę. I udało im się.
TCJ: Co cię zaskoczyło w śledzeniu tej pary?
GB [Aktualizacja 5/4, 12:15 Central]: Byłem dość zaskoczony, gdy dowiedziałem się, że z jednej strony Jasmin była naprawdę zła na Izrael, a z drugiej strony Osama był bardzo zdenerwowany Palestyną. Obaj uważali, że zostali źle potraktowani przez swoje kraje ojczyste. To było coś, czego mogłem sobie tylko życzyć, dla takiego filmu. Nic, na co mógłbym liczyć. Podobało mi się, że obaj dzielili tę frustrację. Spodziewałbym się, że obaj byli przeciwni polityce Izraela. Myślę, że potrzeba dużo odwagi, aby być tak otwarcie krytycznym jak Osama, normalnie spodziewałbym się, że te uczucia będą zamknięte w butelce. W przypadku Jasmin, choć musiała zapłacić wysoką cenę za swoje małżeństwo, jej przekonania i fakt, że otwarcie je wyraża, są bardziej akceptowane.
Smutne w tym wszystkim jest to, że moim zdaniem oba kraje wymagają całkowitej lojalności wobec idei narodu lub przyszłego narodu, w przypadku Palestyny. Powoduje to naruszenie, bardzo duży konflikt dla jednostki. To nie tak, jak powiedzieć “nienawidzę Szwecji”, kraju, w którym mieszkam. Nikt by tak naprawdę nie zareagował. Jest to dylemat młodych narodów, które starają się zmusić swoich obywateli do lojalności, a konsekwencją jest to, że bardzo łatwo jest zostać uznanym za outsidera, a nawet zdrajcę.
TCJ: Co masz nadzieję, że widzowie wyniosą z tego wydarzenia?
GB: Dla mnie bardzo ważna jest komunikacja. Nie tylko z tymi, którzy myślą w kategoriach pojednania i wspierają wysiłki na rzecz pokoju. Nie, chcę również pokazać film ludziom, którzy z powodów religijnych lub politycznych uważają to za złe.
Mam nadzieję, że będą sympatyzować z Jasmin i Osamą, że ich miłość stanie się najsilniejszym wrażeniem z filmu, a dzięki tym uczuciom być może będą mogli spojrzeć na rzeczy w innym świetle.
Zdaję sobie sprawę, że pod wieloma względami jest to płonna nadzieja, będę musiał walczyć o to, by ludzie obejrzeli ten film, ale widziałem ludzi, którzy byli głęboko poruszeni. Myślę, że powodem jest to, że zwykle większości ludzi udaje się pozostać w swojej własnej małej bańce i rzadko są w ten sposób kwestionowani.
Miłość w czasie wojny, film w języku hebrajskim, angielskim, niemieckim i arabskim z angielskimi napisami, zostanie pokazany o 18:30 w St. Anthony Main w ramach MSPIFF. Więcej informacji o filmie można znaleźć na jego stronie na Facebooku – http://www.facebook.com/LOVEDURINGWARTIMEmovie.
